Wedstrijdverslag van de Singelloop

Halve marathon hardlopen

Zoals je de afgelopen maanden las op mijn blog, was ik al een tijd aan het trainen voor de halve marathon. Afgelopen zondag, was het eindelijk zover. De Singelloop in Breda zou mijn eerste halve marathon lopen. En dat ging niet helemaal zoals gepland.

De laatste trainingen

Twee weken voor de singelloop liep ik mijn laatste lange duurloop van 19,5 kilometer. De afstand en lengte van de duurlopen had ik tijdens de zomer langzaamaan opgebouwd. En ook deze laatste training ging prima. Na elke duurloop had ik later op de dag wat last van mijn knieën. Zo ook deze keer. Ik maakte me er niet zo druk om en deed de rest van de dag rustig aan.

In tegenstelling tot de duurlopen van eerder, bleef ik last van mijn rechterknie houden. Daarom besloot ik doordeweeks te fietsen in plaats van hardlopen. De pijn in mijn knie verdween en in het weekend liep ik een snelle 5 kilometer om nog wat kilometers te maken voor de halve marathon. Tijdens het lopen ging het goed, maar vlak daarna kwam de pijn in mijn knie terug. Ik besloot de rest van de week wat rust te nemen om zo goed mogelijk te herstellen.

Race day

Lang verhaal, maar we zijn eindelijk aangekomen bij het moment waar het allemaal om draait: race day. Ik had mezelf zo goed mogelijk voorbereid. Op tijd naar bed, extra koolhydraten gegeten en maaltijden op de voor mij meest ideale momenten ingepland. Ik voelde me fit en klaar voor de halve marathon. Wel was ik ontzettend zenuwachtig. Het moment waar ik al maanden voor trainen was nu eindelijk daar.

Zelfverzekerd stond ik in het startvak. Mijn langste run van 19,5 kilometer ging goed. Ik had de afgelopen dagen genoeg rust genomen en had nergens meer pijntjes. Het startschot ging en langzaam kwam de menigte in beweging. Het begin was vooral druk en met het tempo van de menigte meelopen. En dat ging me prima af.

Dat had ik niet aan zien komen

Vanaf kilometer 2 voelde ik een licht zeurende pijn in mijn knie opkomen. Shit. Dat had ik niet verwacht. Toch zat er niks anders op dan gewoon blijven lopen. Ik had immers niet voor niets zo lang getraind. De pijn in mijn knie werd langzaam heviger. Vanaf kilometer 7 begon het vervelend te worden. Daarna ging het snel.

Net voorbij het 10 kilometer punt wilde ik niets anders dan stoppen. Maar opgeven is echt niets voor mij, dus raapte ik mezelf bij elkaar en bleef lopen. Vanaf dat moment werd het steeds lastiger om normaal te blijven lopen. Op kilometer 13 had ik het helemaal gehad. Ik besloot te gaan wandelen. Dit was van korte duur. Weer dacht ik: ik ga het gewoon doen, het wordt afzien, maar ik ga het doen.

Nog één keer proberen

Ik begon weer te rennen. In het begin ging het best oké. De pijn was wat verminderd en ik was weer wat op adem gekomen. Dat duurde ongeveer 100 meter. Toen begon mijn knie weer op te spelen. Normaal lopen was er niet meer bij. Vlak na het 14 kilometer punt keek ik op mijn horloge en realiseerde me dat ik nog zo’n 45 minuten zou moeten lopen. Dat was het moment dat ik me realiseerde: dit kan ik nooit nog zo lang volhouden. Ik stopte ermee, stapte uit het parcours.

The day after

Natuurlijk baal ik ontzettend dat ik het niet gehaald heb. Ik heb immers maandenlang naar dit doel toegeleefd en voelde me goed voorbereid. Jammer! Toch heb ik er geen spijt van dat ik gestopt ben. Het is nu anderhalve dag later en nog steeds kan ik amper op mijn knie staan. Door nog drie kwartier te blijven lopen was ik waarschijnlijk nog veel verder van huis. Daarom heb ik er vrede mee.

Hoe nu verder?

Stilzitten is echt niets voor mij. De komende periode draait vooral om herstel. Ik weet nog niet precies wat er aan de hand is en ook niet hoe lang het gaat duren. Een ding is zeker: ik kan niet wachten om weer een nieuwe uitdaging aan te gaan. Wat dat wordt? Dat weet ik ook niet en is deels afhankelijk van mijn blessure. Maar ik houd jullie er zeker van op de hoogte.

Deze artikelen vind je misschien ook leuk

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.